کاش نومیدی چو خاک خشک بر بادم دهد

صبح ما زین باغ پرنومید شبنم رفته است

یار بی رحم از دل ما برندارد دست ناز

برکه نالیم از سر این داغ مرهم رفته است

کز جبین بی سجودم جوهر نم رفته است

از ترحم تا مروت وز مدارا تا وفا

هرچه راکردم طلب دیدم ز عالم رفته است