برکه نالیم از سر این داغ مرهم رفته است

دوستان هرگه به یاد آییم اشکی سر دهید

صبح ما زین باغ پرنومید شبنم رفته است

یار بی رحم از دل ما برندارد دست ناز

کاش نومیدی چو خاک خشک بر بادم دهد

کز جبین بی سجودم جوهر نم رفته است

از ترحم تا مروت وز مدارا تا وفا