بیشتر از سایه اجزایم به خاک افتاده است

برگ عیش من به ساز بیخودی آماده است

چون بط می بال پروازم ز موج باده است

نقش پایم ناتوانیهای من پوشیده نیست

عجز هم در عالم مشرب دلیل عالمی ست

پای خواب آلوده را دامان صحرا جاده است

حیرت ما را به تحریک مژه رخصت نداد