عجز هم در عالم مشرب دلیل عالمی ست

چون بط می بال پروازم ز موج باده است

نقش پایم ناتوانیهای من پوشیده نیست

بیشتر از سایه اجزایم به خاک افتاده است

پای خواب آلوده را دامان صحرا جاده است

حیرت ما را به تحریک مژه رخصت نداد

خط شوخ اوکه رنگ حسن را پر داده است