وضع محویت تماشاخانه نیرنگ کیست

گر همه سرمنزل مقصود باشد جاده است

گربودتسلیم سرمشق جبینت چون غبار

دامن هرکس که می آری به کف سجاده است

یک جهان آیینه ام تا حیرتم رو داده است

برق جولان آه بیدل یاس پرورد است و بس

الحذر ای مدعی این دود آتش زاده است