طینت عاشق همین وحشت غبار ناله نیست

در بهارگریه عیش بیدلان آماده است

اشک تاگل می کند هم شیشه و هم باده است

چون شرارکاغذ اینجا داغ هم آزاده است

هیچکس واقف نشد از ختم کار رفتگان

در پی این کاروان هم آتشی افتاده است