در پی این کاروان هم آتشی افتاده است

طینت عاشق همین وحشت غبار ناله نیست

چون شرارکاغذ اینجا داغ هم آزاده است

هیچکس واقف نشد از ختم کار رفتگان

پرده ناموس هستی اعتباری بیش نیست

م ما را شیشه ای گر هست رنگ باده است

منزل خاصی نمی خواهد عبادتگاه شوق