دل به نادانی مده بیدل که در ملک یقین

هرچه جزمنزل درین وادی ست یکسرجاده است

گوهر ماکاش از ننگ فسردن خون شود

می رود دریا ز خویش و موج ما استاده است

تخته مشق خیال است آینه تاساده است