پای خواب آلوده دامان صحرا جاده است

دل به یاد جلوه ای طاقت به غارت داده است

خانه آیینه ام از تاب عکس افتاده است

الفت آرام ، چون سد ره آزاده است

تهمت آلود تک وپوی هوسها نیستم

همچوگوهر طفل اشک من تحیرزاده است

پیری از اسباب هشی می دهد زیب دگر