در علاجم ای طبیب مهربان زحمت مکش

عالمی زین دانه در دام بلا افتاده است

تا نفس باقی ست جسم خسته را آرام نیست

مشت خاک ما به دامان هوا افتاد ه است

درد دل عمری ست از چشم دوا افتاده است

تا قیامت دشت پیمایی کند چون گردباد

هرکخا یک حلقه از زنجیر ما افتاده است