کس نرفتی به عدم هستی اگر جا می داشت

بی دماغی پر طاووس به سرها زده است

زین برودتکده هر نغمه که بر گوش خورد

شور دندان بهم خورده سرما زده است

خلقی ازتنگی این خانه به صحرا زده است

بگذر از پیش و پس قافله خاموشی

دو لب ما دو قدم بود که یکجا زده است