خلقی ازتنگی این خانه به صحرا زده است

زین برودتکده هر نغمه که بر گوش خورد

شور دندان بهم خورده سرما زده است

کس نرفتی به عدم هستی اگر جا می داشت

بگذر از پیش و پس قافله خاموشی

دو لب ما دو قدم بود که یکجا زده است

بیدل از جرگه اوهام به در زن کاینجا