ازیاس مدعا ره رام رفته گیر

دست تهی جنون گریبان درمنده است

تا تیشه ات به پا نخورد ژاژخا مباش

دندان دمی که پیش فتد لب گزنده است

این دشت ، تخته کف افسوس رنده است

ما را مآل کار طرب بی دماغ کرد

بوی گل چراغ درتن بزم گنده است