پرواز نکهت چمن بی نشانی ام

از انفعال آدم و حوا دمیده است

آزادم از توهم نیرنگ روزگار

طاووس این چمن ز خیالم پریده است

ذوق شکست بال به رنگم کشیده است

کو منزل و چه امن که درکاروان شوق

آسودگی ز آبله پا رمیده است