کو منزل و چه امن که درکاروان شوق

طاووس این چمن ز خیالم پریده است

پرواز نکهت چمن بی نشانی ام

ذوق شکست بال به رنگم کشیده است

آسودگی ز آبله پا رمیده است

پیچیده است بیخودی ام دامن جهات

یعنی دماغ گردش رنگ رسیده است