جاده ام از نارسایی نقش پا گردیده است

کعبه مقصود بیرون نیست از آغوش عجز

آستانش بود هرجا پای ما لغزیده است

عجز طاقت کرد آهم را چو شمع کشته داغ

غیر وحشت باغ امکان را نمی باشدگلی

چرخ هم اینجا ز جیب صبح دامن چیده است

ناله دارد درکمند غم سراپای مرا