غیر وحشت باغ امکان را نمی باشدگلی

آستانش بود هرجا پای ما لغزیده است

عجز طاقت کرد آهم را چو شمع کشته داغ

جاده ام از نارسایی نقش پا گردیده است

چرخ هم اینجا ز جیب صبح دامن چیده است

ناله دارد درکمند غم سراپای مرا

بیستون در دم و بر من صدا پیچیده است