سایه بیدی سراپای مرا پوشیده است

در جنونم موی سر سامان راحت چیده است

خاک این صحرا لب خش که را لیسیده است

تاگل محرومی ازگلزار وصلت چیده است

سخت بیدردی ست دست از دامنت برداشتن

همچو شمع کشته در چشمم نگه خوابیده است

تا مرا عشقت چو شبنم دیده بی خواب داد