برق بیرنگ است عشق اما درین صحرای وهم

ازگداز دل گلابی بر رخم پاشیده است

بستر داغی چو شمع کشته سامان کرده ام

بیخودی از عشق راه خانه ات پرسیده است

ی هوس خاموش امشب آهم آرامیده است

صبح وصلت بخت بد شاید فرا موشم کند

دیده خلق از سیاهیهای خود ترسیده است