صبح وصلت بخت بد شاید فرا موشم کند

بیخودی از عشق راه خانه ات پرسیده است

برق بیرنگ است عشق اما درین صحرای وهم

ی هوس خاموش امشب آهم آرامیده است

دیده خلق از سیاهیهای خود ترسیده است

خاک شو، ای دل که در ناموسگاه عرض ناز

نیستم نومید این ظالم به خوبم دیده است