خاک شو، ای دل که در ناموسگاه عرض ناز

ی هوس خاموش امشب آهم آرامیده است

صبح وصلت بخت بد شاید فرا موشم کند

دیده خلق از سیاهیهای خود ترسیده است

نیستم نومید این ظالم به خوبم دیده است

کاش چشم کس قضا نگشاید ز خواب عدم

حسن را ننگ دویی زآیینه رنجانیده است