کاش چشم کس قضا نگشاید ز خواب عدم

دیده خلق از سیاهیهای خود ترسیده است

خاک شو، ای دل که در ناموسگاه عرض ناز

نیستم نومید این ظالم به خوبم دیده است

حسن را ننگ دویی زآیینه رنجانیده است

با همه عجز از تلاش سوختن عاری نه ایم

هرچه خوابیده ست اینجا فتنه خوابیده است