بسکه از شرم تماشایت به خود پیچیده است

عالمی را بی زبانیهای من پوشیده است

شمع خاموش انجمنها در نفس دزدیده است

عکس در آیینه ینهان چون نگه در دیده است

از سپند من زبان شکوه نتوان یافتن

اینقدر هم سوختن بر عجز من نالیده است