اینقدر هم سوختن بر عجز من نالیده است

بسکه از شرم تماشایت به خود پیچیده است

عکس در آیینه ینهان چون نگه در دیده است

از سپند من زبان شکوه نتوان یافتن

حلقه زنجیر تصویرم مپرس از شیونم

ناله ای دارم که جز گوشم کسی نشنیده است

دانه را نشو و نمای ریشه رسوا می کند