هرچه از موج زلالش دیده ای خمیازه است

نعمت فقروغنا هم آرزویی بیش نیست

گر ز چینی تا سفالش دیده ای خمیازه است

ساغر لب تشنگان عشق راکوثرکجاست

حیرتم در جلوه اش آهسته می گوید به گوش

اینکه آغوش وصالش دیده ای خمیازه است

طایر ما را چو مژگان رخصت پرواز نیست