اینکه آغوش وصالش دیده ای خمیازه است

ساغر لب تشنگان عشق راکوثرکجاست

هرچه از موج زلالش دیده ای خمیازه است

حیرتم در جلوه اش آهسته می گوید به گوش

طایر ما را چو مژگان رخصت پرواز نیست

آنجه در آغوش بالش دیده ای خمیازه است

باده هستی که دردش وهم و صافش نیستی ست