آنجه در آغوش بالش دیده ای خمیازه است

حیرتم در جلوه اش آهسته می گوید به گوش

اینکه آغوش وصالش دیده ای خمیازه است

طایر ما را چو مژگان رخصت پرواز نیست

باده هستی که دردش وهم و صافش نیستی ست

چون سحرگر اعتدالش دیده ای خمیازه است

آخر ای بیدل چه کردی حاصل بزم وصال