نوحه کن بر دل که این ویرانه هم ویرانه است

صافی دل زنگ عجب از طینت زاهد نبرد

از برای خودپرست آیینه هم بتخانه است

در خراب آباد امکان گردی از معموره نیست

از نفس یکسر تپشهای دلم باید شمرد

سبحه ای دارم که سر تا پای او یک دانه است

گر به خود دستی فشانم فارغ از آرایشم