به قدر شرم گل افشاند، بی نقابی حسن

که خوب و زشت جهان درکنارآینه است

صفای دل طلبی، دیده در خم مژه گیر

نمد، زگردکدورت حصار آینه است

عرق به عالم شوخی بهار آینه است

کدورت از دم هستی ، کشد دل آگاه

نفس به چشم تامل غبار آینه است