خاک این بیابان راگریه ات نزد آبی

وصل دوستان یکسر دعوت جداییهاست

شکوه گر به یاد آمد از حیا عرق کردیم

ساز ما به این مضراب کوک تر صداییهاست

ورنه هر قدم اینجا بوی آشناییهاست

الفت دل این مقدار پایبند عجزم کرد

رشته تاگره دارد غافل از رساییهاست