وصل دوستان یکسر دعوت جداییهاست

صبح از آسمان تازی سر فرو نمی آرد

یعنی این دودم هستی همت آزماییهاست

شمع درخور هر اشک دور می رود زین بزم

شکوه گر به یاد آمد از حیا عرق کردیم

ساز ما به این مضراب کوک تر صداییهاست

خاک این بیابان راگریه ات نزد آبی