شمع درخور هر اشک دور می رود زین بزم

در برون در خفتن ذلت گداییهاست

صبح از آسمان تازی سر فرو نمی آرد

یعنی این دودم هستی همت آزماییهاست

وصل دوستان یکسر دعوت جداییهاست

شکوه گر به یاد آمد از حیا عرق کردیم

ساز ما به این مضراب کوک تر صداییهاست