خاک را آسودگی از پهلوی همواری است

بیقراریهای چرخ از دست کجرفتاری است

نیست غیراز سوختن عید مذلت پیشگان

خار را در وصل آتش پیرهن گلناری است

از مزاج ما چه می پرسی که چون ریگ روان