از مزاج ما چه می پرسی که چون ریگ روان

خاک را آسودگی از پهلوی همواری است

نیست غیراز سوختن عید مذلت پیشگان

خار را در وصل آتش پیرهن گلناری است

خاک ما چون آب از ننگ فسردن جاری است

گر ز دست ما نیاید هیچ جانی می کنیم

ناله بلبل درین گلشن گل بیکاری است