آبروخواهی ، مقیم آستان خویش باش

خاک ما چون آب از ننگ فسردن جاری است

گر ز دست ما نیاید هیچ جانی می کنیم

ناله بلبل درین گلشن گل بیکاری است

اشک را از دیده پا بیرون نهادن خواری است

پرفشانی نیست ممکن بسمل تصویررا

زخمی تیغ تحیر از تپیدن عاری است