شعله خاکسترشود تا آورد چشمی به هم

زخمی تیغ تحیر از تپیدن عاری است

دست همت آستین می گردد از خالی شدن

سرنگونی مرد را از خجلت ناداری است

یک مژه آسودگی اینجا به صد دشواری است

غیر تیغ اوکه بردارد سرافتادگان

خفتگان را صبح روشن صندل بیداری است