اندکی هم چون به عرض آمد همان بسیاری است

از ره غفلت ، عدم را، هستی اندیشیده ایم

شبهه تقریریم و استفهام ما انکار ی است

ذره ایم اما به جشم خود گران !فتاده ایم

پسمل ناز، که ام یارب که از توفان شوق

هر سر مویم چو مژگان مایه خونباری است

دیده کو تا بنگرد کامروز سروناز من