دیده کو تا بنگرد کامروز سروناز من

اندکی هم چون به عرض آمد همان بسیاری است

پسمل ناز، که ام یارب که از توفان شوق

هر سر مویم چو مژگان مایه خونباری است

همچو عمر عاشقان سرگرم خوش رفتاری است

از خمار ناتوانیها چسان آید برون

سایه مژگان نگاهش را شب بیماری است