با همه وارستگی سودا تغافل پیشه نیست

سایه مژگان نگاهش را شب بیماری است

هرکه را حسرت ، شهید تیغ بیدادش کند

هر دو عالم عرض یک آغوش زخم کاری است

موی مجنون در تلافیهای بی دستاری است

عقده اشکی اگر باقیست دل خون می خورد

تا بود یک غنچه این باغ از شکفتن عاری است