یک دیده تر بیش نداریم چو شبنم

شاخ گل این باغ سراسر رگ خوابست

ما غرقه توفان خیالیم وگرنه

این بحر تنک مایه تر از موج سرابست

در قافله ما همه مینای گلابست

پروانه کامل ادب پای چراغیم

درکشور ما بال و پر ریخته بابست