روح ترا ز بالش لاهوت متکا

در مکتب کمال تو خردی بود خرد

از دفتر نوال تو جزوی بود بقا

جسم ترا به مسند ناسوت مستقر

گنجی که بد سگال تو بخشدکم از خزف

رنجی که نیکخواه تو خواهد به از شفا

حب توگر عدوست به جان می خرم عدو