حب توگر عدوست به جان می خرم عدو

روح ترا ز بالش لاهوت متکا

گنجی که بد سگال تو بخشدکم از خزف

رنجی که نیکخواه تو خواهد به از شفا

مهر توگر بلاست به دل می برم بلا

خاری که از خلیل تو می خوانمش رطب

دردی که از حبیب تو می دانمش دوا