مهر توگر بلاست به دل می برم بلا

گنجی که بد سگال تو بخشدکم از خزف

رنجی که نیکخواه تو خواهد به از شفا

حب توگر عدوست به جان می خرم عدو

خاری که از خلیل تو می خوانمش رطب

دردی که از حبیب تو می دانمش دوا

دل با توگر دو روست ز دل می برم امید