خوفی که از دیار تو باشد به از امان

دردی که از حبیب تو می دانمش دوا

دل با توگر دو روست ز دل می برم امید

جان با توگر عدوست ز جان می کنم ابا

فقری که در جوار تو باشد به از غنا

بیمم نه با وداد تو از آتش حجیم

باکم نه با ولای تو از شورش جزا