فقری که در جوار تو باشد به از غنا

دل با توگر دو روست ز دل می برم امید

جان با توگر عدوست ز جان می کنم ابا

خوفی که از دیار تو باشد به از امان

بیمم نه با وداد تو از آتش حجیم

باکم نه با ولای تو از شورش جزا

در روز حشر جوشن جان سازم آن وداد