رحمی که از مهالک دوزخ شوم رها

یارب به نور حجت قائم که تا قیام

قائم به اوست قائمه عرش کبریا

فضلی که از شداید برزخ شوم خلاصت

برهانم از و ساوس این نفس دون پرست

دریابم ازکشاکش این طبع خود ستا

چندم به کارگاه طلب نفس در تعب