دریابم ازکشاکش این طبع خود ستا

فضلی که از شداید برزخ شوم خلاصت

رحمی که از مهالک دوزخ شوم رها

برهانم از و ساوس این نفس دون پرست

چندم به کارگاه طلب نفس در تعب

چندم به بارگاه فنا روح در عنا

مگذار بیژنم را در قعر تیره چه