چو در بزم طرب رندان ز شور نشوه صهبا

تنش با قیر آلوده دلش از شیر آموده

برون پر سرمه سوده درون پر لولو لالا

به دل گلشن به تن زندان گهی گریان گهی خندان

چو دودی بر هوا رفته چو دیوی مست و آشفته

زده بس در ناسفته ز مستی خیره بر خارا

و یا در تیره چه بیژن نهفته چهره روشن