و یا در تیره چه بیژن نهفته چهره روشن

چو در بزم طرب رندان ز شور نشوه صهبا

چو دودی بر هوا رفته چو دیوی مست و آشفته

زده بس در ناسفته ز مستی خیره بر خارا

و یا روشن گهر بهمن شده درکام اژدرها

لب غنچه رخ لاله برون آورده تبخاله

ز بس باران از آن ژاله به طرف گلشن و صحرا