گرفتم کاو نهان بخشد ز بسیاری شود پیدا

زمین گوییست در مشتش فلک مهری در انگشتش

دوتا چون آسمان پشتش به پیش ایزد یکتا

به سائل بحر وکان بخشد خطاگفتم جهان بخشد

ملک مست جمال او فلک محوکمال او

ز دریای نوال او حبابی لجه خضرا

زمان را عدل او زیور جهان را ذات او مفخر